1855 1855
1895 1895
1901 1901
1923 1923
1938 1938
1945 1945
1994 1994
2001 2001
2004 2004

1855


W roku 1855 Peter Heinrich Krücken podjął decyzję o założeniu agencji handlu zbożem i mąką.

Na podstawie „Ogólnej ustawy o prowadzeniu działalności gospodarczej” z dnia 17 stycznia 1845 roku, zostało mu przyznane z rąk Królewskiego Starosty i Dyrektora Policji w Kolonii na takową pisemne zezwolenie, za które był zobowiązany uiścić opłatę w wysokości połowy talara i piętnastu groszy.

W roku 1871 agencja ta sprowadziła do Cesarstwa Niemieckiego 982.000 ton żyta, pszenicy i jęczmienia. W roku 1890 wzrosła ta liczba już do 3,047 milionów ton.

 

 

 

 

 

.

1895


Peter Heinrich Krücken prowadził swoją agencje przez 40 lat.
W dniu 1 stycznia 1895 roku Albrecht Rudolf Paul Kuchenbuch dołączył do firmy „Peter Krücken Agencja Sprzedaży Komisowej Produktów Rolnych”, jako udziałowiec odpowiadajacy osobiście. Nowo powstała jawna spółka handlowa zatrzymała swoją siedzibę w Kolonii. Celem spółki była sprzedaż komisowa zbóż i ich pochodnych. Kuchenbuch przejął interesy, podczas gdy Krücken: „pozostał zobowiązany do współpracy w stopniu, na jaki pozwalał mu jego zaawansowany wiek i stan zdrowia”. Udział w zyskach i stratach posiadali  według zawartej umowy obydwaj wspólnicy. Czas trwania spółki został ustalony na okres sześciu lat. Po upływie tego okresu, a więc od dnia 1 stycznia 1901 roku, całe przedsiębiorstwo wraz z jego aktywami i pasywami przeszło na własność Paula Kuchenbucha.

 

.

.

.

.

.

1901


Od momentu przejęcia przedsiębiorstwa przez Paula Kuchenbucha do dnia dzisiejszego, firma P. Krücken nieprzerwanie znajdowała się w posiadaniu rodziny Kuchenbuch.

W następującym tekście zostanie podjęta próba przedstawienia dalszych szczegółów dotyczących tej długiej historii.

Albrecht Rudolf Paul Kuchenbuch miał zaledwie 28 lat, gdy przejmował firmę jako jedyny właściciel. Prawdopodobnie można przypisać to zaletom młodego wieku, że w bardzo krótkim czasie doprowadził swój biznes do kwitnącego stanu.

 

 

 

 

 

 

 

.

.

1923


W roku 1923, czyli w okresie gwałtownego wzrostu inflacji w Niemczech, Paul Kuchenbuch zdobył wyłączne przedstawicielstwo najwazniejszego i największego młyna w Anglii. Rozprowadzał mąkę z tego młyna pod marką „BB-Patent” w Nadrenii, Westfalii, a także na mniejszą skalę na południu Niemiec. Transakcje były realizowane w walucie angielskiej, co pomogło Kuchenbuchowi w dużej mierze przezwyciężyć trudności finansowe tego ciężkiego dla gospodarki niemieckiej okresu.

W latach dwudziestych nawiązał on relacje z ponad stoma młynami we wschodnich Niemczech. Firma Krücken zaczęła dostarczać wówczas w dużych ilościach mąkę z Prus Wschodnich, Pomorza, Meklenburgii i Śląska – głównie statkami ale i również koleją: do Nadrenii, Westfalli i południowych Niemiec. Odbiorcami były fabryki chleba, handlarze mąką, a także stowarzyszenia piekarskie. Wkrótce asortyment został rozszerzony o ofertę zboża i paszy dla zwierząt. Zarówno Kuchenbuch,  jak i jego firma profitowali z faktu, że dane mu było przez 43 lata miarodajnie i samodzielnie decydować o jej losach, aż do samej śmierci w wieku 71 lat, w roku 1938.

.

.

.

1938

Umierając 25 lipca 1938 roku – Albrecht Rudolf Kuchenbuch pozostawił swoją firme w stanie prawdziwego rozkwitu. Zasługą tego było jego konsekwentne i systematyczne zarządzanie.

Przedsiębiorstwo przejęła wówczas wdowa po zmarłym, Maria Kuchenbuch. Prowadziła firmę – w myśl zasad jej zmarłego małżonka – przez następne 20 lat.

Jednakże jeszcze za jej życia ich syn, Werner Kuchenbuch rozpoczął zarządzanie główną siedzibą w Kolonii.

Niestety urodzonemu 6 lutego 1903 roku Wernerowi nie było pisane długie życie. Zmarł 28 maja 1958 roku, w wieku 48 lat w następstwie wypadku drogowego.

Pomimo tego, że prowadził czynną działalność w przedsiębiorstwie tylko przez 13 lat, przypadała ona na wyjątkowo ciężkie czasy wojny i okresu powojennego. Wymagało to od niego ogromnej odwagi, zaofiarowania i bezgranicznego poświęcenia. Werner Kuchenbuch przyczynił się w znaczącej mierze do ponownej odbudowy przedsiębiorstwa w czasach powojennych.

.

.

.

1945


Po zakończeniu drugiej wojny światowej było mało punktów zaczepienia dla przywrócenia firmie dawnej świetności. Stracono obszar gospodarczy Niemiec wschodnich. Aczkolwiek stosunki handlowe firmy P. Krücken już podczas wojny przeniosły swój punkt ciężkości ze wschodnich rejonów, z powrotem na tereny Niemiec południowych i częściowo północnych.

Krücken otworzyła 25 lutego 1941 roku nowy oddział w Karlsruhe, gdzie znajdował się ówczesny Związek Kupców Zbożowych. Zarząd filią przejął Oskar Peschken, szwagier Wernera Kuchenbucha. W czasie wojny została ona tymczasowo zamknięta, lecz bezpośrednio po jej zakończeniu podjęła znowu swoją działalność. W roku 1952 przeniesiono oddział do Mannheim, ponieważ istniały tam odpowiedniejsze warunki dla przedsięwzięć handlowych na terenie Niemiec południowych.

Po wczesnej śmierci Wernera Kuchenbucha ciągłość polityki przesiębiorstwa została zapewniona przez duże zangażowanie Paula Beutha, który wstąpił do firmy 1 maja 1925 roku i pozostał w niej przez długie lata. W maju 1951 roku otrzymał on samoistną prokurę. Przez prawie dziesięc lat prowadził samodzielnie przedsiębiorswo i w znacznej mierze przyczynił się do jego ponownego rozkwitu. Zmarł 1 sierpnia 1973 roku w wieku 65 lat.

Po śmierci Marii Kuchenbuch w roku 1961, przedsiębiorstwo przeszło w ręce jej obydwu wnuków.

Günter Kuchenbuch i Eberhard Kuchenbuch przeistoczyli 8 sierpnia 1961 roku firmę w spółkę jawną, przez co oboje stali się równoprawnymi udziałowcami. Jednocześnie dokonali zmiany profilu działalności, z agencji sprzedaży komisowej na handel hurtowy zbożem, mąką i paszą dla zwierząt.

Günter Kuchenbuch urodził się 5 marca 1932 roku. Po śmierci ojca w maju 1951 roku przerwał on dotychczasowe studia i rozpoczął praktykę zawodową w firmie handlującej zbożem. Już 1 października 1954 podjął pracę w P.Krücken w Kolonii.

1 czerwca 1955 roku Günter przeniósł się do oddziału w Mannheim, aby wesprzeć swojego wuja Oskara Peschken. Po odejściu wuja samodzielnie zarządzał mannheimską filią. Podczas kiedy przejmował firmę (wraz ze swoim bratem) w roku 1961, miał skończone zaledwie 29 lat.

Eberhart Kuchenbuch przyszedł na świat 3 września 1934 roku. W dniu 1 września 1958 roku wstąpił do firmy P. Krücken, którą to przejął w roku 1961  (wraz ze swoim bratem Günterem) po śmierci Marii Kuchenbuch. Od tego czasu prowadził główną siedzibę w Kolonii, w której Paul Beuth pozostawał nadal w zarządzie, aż do śmierci w roku 1973. Günter i Eberhard Kuchenbuch w swojej polityce zarządzania ogromną rolę przykładali do pielęgnacji stosunków osobistych.

Bezustanny rozwój firmy P. Krücken, aż do osiągnięcia rocznych dochodów w wysokości około 100 milionów marek niemieckich, można jednoznacznie przypisać konsekwentnej i solidnej polityce firmy. Obydwaj wlaściciele wykraczali poza ramy służbowe i udzielali się dobroczynnie w środowisku zawodowym. Günter Kuchenbuch był członkiem zarządu i komisji notujacej w „Mannheimer Produktenbörse zur Saarbrücken”. Eberhard Kuchenbuch był członkiem zarządu i komitetu w „Rheinische Produktenbörse zu Köln und Krefeld”.

 

.

1994


Dnia 1 września 1994 roku oddziały z Kolonii i Mannheim rozdzieliły się. Günter Kuchenbuch zarządzał odtąd P. Krücken Agrarhandel GmbH w Mannheim, aż do roku 1997, kiedy to prowadzenie przedsiębiorstwa przejął jego syn – Dirk Kuchenbuch. Jeszcze tego samego roku zmienił on formę prawną firmy na spółkę z o. o. spółkę komandytową.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

.

.

.

.

.

2001

 

W roku 2001 wstąpił do firmy Martin Köster i objął stanowisko handlarza surowcami ekologicznymi.

Chcąc postawić handel produktami ekologicznymi na własne nogi,  w roku 2001 zostala utworzona spółka zależna od macierzystej P. Krücken Agrarhandel GmbH & Co.KG, o nazwie Krücken Organic GmbH.

Spółka ta rozpoczęła w roku 2002 działalność w handlu surowcami ekologicznymi.

.

.

.

.

.

.

.

2004

.

W roku 2004 Dirk Kuchenbuch i Martin Köster – w ramach„management buy-out”- wykupili udziały w P. Krücken Organic GmbH w relacji: Dirk Kuchenbuch -70%, Martin Köster – 30%.

Od tego też momentu Martin Köster pełni funkcję dyrektora zarządzającego przedsiębiorstwem.

 

 

.

.

..

.

.

.